ای کاش عید امسال

دایی علی باز هم بیاد٫یه دفعه دیگه یه اسکاس دو تومنی عیدی بده....من هم برم سینما البرز یه دفعه دیگه با لذت فیلم دلیجان آتش رو ببینم.....عید یعنی همون اسکناس دو تومنی.

                                                                                         زنده یاد رسول ملا قلی پور

با دیدن کوه های برفی دی و بهمن هراسان نشویم....شکیبایی اسفند یخها را از درون متلاشی می کند....تا بر خاک کهنه بستر بنفشه و پامچال را بگستراند.......که نه یغماگری خزان ماندگارست.....ونهرنج اسفند......

                        سعید پور صمیمی

اگر بتوانی هر روز مطلب جدیدی یاد بگیری....هر روز زنده هستی.          ثریا قاسمی

باز هم من٫ روزگارم من شود.....من ما شویم.        زنده یاد خسرو شکیبایی

 

وانکا٫ ۳ ماه پیش برای شاگردی به کفش دوزی آلیاخین سپرده شده بود.اون فقط ۹ سال داره.وانکا یک کودک روستایی است.اسم مادش پلاگیا و اسم پدر بزرگش کنستانتین ماکاریچ است .وقتی مادرش زنده بود٫ کلفت خانه ارباب ده بود.وقتی مرد٫ وانکا را به اتاق خدمتکاران٫ پیش پدر بزرگش فرستادند.کمی که گذشت٫ اورا به مسکو٫ به کارگاه کفش دوزی آلیاخین(آدمی شبیه تناردیه در رمان بینوایان)فرستادند.....

شب جشن تولد مسیح خوابش نمی اومد.صبر کرد تا صاحب دکان و زن و کارگرانش برای دعای شب عید ٫ به کلیسا رفتند.آن وقت از گنجه صاحب دکان٫ شیشه ی مرکب و قلم وسر قلمی زنگ زده را برداشت و صفحه کاغذ مچاله ای را باز کرد و شروع به نوشتن کرد.پیش از آنکه کلمه اول را بنویسد٫ چند بار به درو پنجره نگاه انداخت.از گوشه چشم به شمایل تیره مسیح که دور و برش قفسه و قالب کفش بود ٫ نگاه کرد و بریده بریده نفس کشید.کاغذ روی نیمکت باز بود و پسرک جلوی اون زانو زده بود......           نوشت:

((بابا بزرگ ازیز٫ کنستانتین ماکاریچ٫من به تو کاغز می نویسم....                                                    

دیروز من کتک خردم.ارباب موهامو گرفت برد تو حیات٫ اونوخت با تسمه کمرمو سیا کرد.واسه اینکه وختی بچه شونرو تو ننو تکون می دادم٫ بیخودی خابم برد.هفته پیش زن ارباب گفت براش ماهی پاک کنم. من اول دم ماهی رو پاک کردم.اونوخت ماهی رو از دستم گرفت و کله ماهی رو تو دهن من چپوند.شاگردها سربه سرم میزارن.منو میفرستن از ارباب براشون خیارشور بدزدم.اربابم با هر چی دستش می رسه٫ منو له و لورده می کنه.من تو دالان می خابم.وختی بچه شون گریه می کنه بالا سرش می رم و ننوش رو تکون می دم...من اصلن نمی خابم...بابا بزرگ ازیز٫ برای خدا به من رحم کن.منو از این جا به همون خونه ببر.من دیگه طاقت ندارم .......پاتو می بوسم......

راستی بابا بزرگ ازیز٫ هر وخت در خانه ارباب درخت نویل هست٫ یک گردو طلایی برای من وردار و تو سندوق سبز برام قایم کن.از خانوم  الگا ایگناتونا  بگیر بگو برای وانکا می خام....))

وانکا نامه رو ۴ تا کرد و در پاکتی که روز پیش ۱ کوپک خریده بود٫ گذاشت....وپس از کمی فکر٫ سر قلم را تر کرد و نشانی را نوشت:        ((به ده بابا بزرگ))

بعد سرش را خاراند ٫ کمی فکر کرد و افزود: ((کنستانتین ماکاریچ))....و بسیار خوشدل از اینکه کسی نبود که مانع از نامه نویسی اش شود٫ کلاهش را سرش گذاشت و بی آنکه پوستینش را به دوش بیندازد٫ یک تا پیراهن به کوچه دوید...

تقدیم به همه مادران خوب و زحمتکش:

                             >>>>>>>>>>>>>>><<<<<<<<<<<<<<<

پسر رو قدر مادر دان که مادر

کشد رنج پسر ٫بیچاره مادر

برو بیش از پدر خواهش که خواهد

تو را بیش از پدر٫ بیچاره مادر

بشوید کهنه و آراید او را

چو کمتر کارگر ٫بیچاره مادر

از آن پهلو به این پهلو نگردد

شب از بیم خطر ٫بیچاره مادر

اگر یک سرفه بی جا نمایی

خورد خون جگر٫ بیچاره مادر

به مکتب چون روی تا بازگردی

بود چشمش به ره ٫بیچاره مادر

                                 تمام حاصلش از زحمت این است

                                 که دارد یک پسر ٫بیچاره مادر